Ontmoeting op de grens

DSC_0198We staan meer dan eens op de grens: zal ik wel, zal ik niet. Soms valt er niet veel te kiezen, maar gebeurt het gewoon. Ontslag, ziekte, het aanbod van een nieuwe baan. Noem maar op. Maar ook de overgang van een oud naar een nieuw jaar. De tijd schrijdt voort, of we dat nu willen tegenhouden of niet. Toch is de vraag steeds weer: willen we met hetzelfde commitment verder, of slaan we een andere koers in?

Terug naar de basis

Vorig jaar legden op de eerste zondag van het nieuwe jaar de leden van het Pastoraal Team en de Diaconale Werkgroep een belofte van geheimhouding af. Zo is voor iedereen en ook voor henzelf duidelijk: wat in vertrouwen wordt gedeeld blijft vertrouwelijk. Het is niet zo gek om van tijd tot tijd stil te staan bij de commitments die we zijn aangegaan. Dat geldt voor grote en kleinere taken in de kerk, zelfs voor het kerklidmaatschap als zodanig. Het geldt ook voor allerlei andere keuzes die we in het leven hebben gemaakt. Even terug naar de basis: daar was én is het me om te doen, zo wil ik verder. Bidden om de kracht om dat waar te kunnen maken.

Vooruit

Vandaag lezen we in de dienst voor jong en oud Jozua 1. Jozua staat op de grens. Na de dood van Mozes gaat het verhaal, Gods verhaal, door. Dat is duidelijk. Maar hoe? Zal hij het aankunnen, de verantwoordelijkheid die als leider van het volk op zijn schouder wordt gelegd? Wat geeft God hem zodat hij het aankan?
In de dienst staan we met een lied van Stef Bos stil bij het verleden dat ons soms bezig blijft houden. We komen er maar niet los van. Van daar uit zetten we de stap naar Jozua, zijn weg vooruit, het beloofde land in. De muziekgroep begeleidt ons muzikaal deze ochtend.