Meteen naar de inhoud

Gastvoorgangers

Omdat we elkaar door Corona langere tijd minder makkelijk konden ontmoeten, en omdat er in de loop van de tijd ook nieuwe gemeenteleden bijgekomen zijn, hebben we een aantal vaste gastvoorgangers gevraagd om zichzelf voor te stellen.

Ter inspiratie kregen ze een aantal vragen voorgelegd: Waar komen ze vandaan, in welke gemeente(s) zijn ze predikant (geweest) of welke rol vervullen ze, waarom gaan ze graag voor in De Hoef, en wat zien ze als uitdaging?

Marieke Sillevis Smitt – pastor met bijzondere opdracht PGU.

Ik woon in Utrecht al sinds 2001. Sinds die tijd ben ik in dienst van de diaconie van de Protestante gemeente Utrecht, eerst 12 jaar als buurtpastor Kanaleneiland en nu alweer 10 jaar als pastor met bijzonder opdracht voor en met ongedocumenteerde vluchtelingen.
Het werken met mensen in de marge is voor mij de weg om Christus te zoeken en te vinden. Dit geeft mij veel inspiratie en geloof, juist ook door het geloof en de volharding van de mensen met wie ik mag werken. Zij confronteren mij ook met alles wat zo mis is in onze samenleving én in mijzelf en helpen mij om des te harder Gods nabijheid te zoeken.

lees verder

Het leuke van het werken met ongedocumenteerden is dat alles wat je doet zin heeft, omdat deze mensen werkelijk alles ontbreekt. Het zijn “mensen die er niet mogen zijn”, ze kunnen nergens aanspraak op maken en hebben geen recht op werk, terwijl ze wel recht hebben op een nieuwe procedure. Tweederde van “onze” Utrechtse mensen krijgt na verloop van soms jaren toch die verblijfsvergunning en de erkenning van vluchteling. Maar van de regering zouden ze die nieuwe procedure vanuit hun eigen land hebben moeten opzetten. Iets wat niemand doet….
Wat ook heel leuk is, is het genieten van de kleurrijkheid en de kracht van deze, meestal jonge, mannen en vrouwen. De kinderen niet te vergeten! En ik leer elke dag nog bij.

Ik vind de Hoef een mooie gemeente die dicht staat bij mensen, ook uit de buurt. Mijn hoop is om de gemeente die zo dichtbij Utrecht is, meer te betrekken bij het diaconale werk dat ik mag doen.

Ype Viersen studeerde theologie in Amsterdam en begon in 1985 als wijkpredikant in de Stefanuskerk in Overvecht. 

In 1992 maakte ik de overstap naar justitie en werd gevangenispredikant. Met veel plezier heb ik gewerkt in de penitentiaire inrichtingen van Sittard, Krimpen aan den IJssel, Haarlem, Nieuwegein en Dordrecht. Gevangenissen zijn multiculturele samenlevingen in het klein. Wat het werk van een predikant daar bijzonder maakt is dat de ‘gemeente’ bestaat uit mannen, voornamelijk in de leeftijd tussen de twintig en de veertig. Dat is een groep die je in ‘gewone’ kerken niet zoveel tegenkomt. Er is vaak al veel gebeurd en ook misgegaan in hun leven. Het was een voorrecht om dan mee te mogen denken over wat in ons leven echt waardevol is en hoe we daar vorm aan kunnen geven.

lees verder

Christelijk geloof is ‘leven uit een Bron’ die een vrijheid geeft die geen rechter ons kan geven. Ik heb het altijd heel bijzonder gevonden wanneer mensen tijdens hun detentie daar in de ‘bajeskerk’ iets van ontdekten.  

Sinds 2020 ben ik volledig met pensioen. Ik woon, samen met mijn vrouw, al sinds 1984 in Utrecht en ben tegenwoordig actief betrokken bij de Tuindorpkerk.

Elly Bakker emeritus-predikant in Utrecht.
Persoonlijk: inmiddels ben ik alweer 10 jaar emeritus predikant, eind vorig jaar ben ik 75 geworden.
Naast predikant ben ik ook moeder van een dochter van 33 en een zoon van 31. Onze gezinssamenstelling is niet helemaal doorsnee want vanaf 1994 heb ik als alleenstaande moeder-dominee mijn kinderen grootgebracht. Hun vader was niet in staat tot vader-zijn; sommigen van jullie de in Hoef weten dat hij in de zomer van 2021 is overleden. 
Mijn gang door de kerk:  in oktober 1979 werd ik, toen bijna 33 jaar oud, ingezegend in Laren (N.H.) tot predikant in de Nederlandse Hervormde Kerk, in het bijzonder als geestelijk verzorger in het psychogeriatrisch Verpleeghuis De Stichtse Hof aldaar. NB. De personeelsvilla van toen is tegenwoordig het tehuis Papageno voor autistische jongeren van dirigent Jaap en zijn vrouw Aaltje van Zweden.  Zeven jaar heb ik in De Stichtse Hof gewerkt – gouden jaren! In 1986 stapte ik over naar Utrecht om daar voor de  Hervormde Gemeente aan de slag te gaan als predikant voor het Pastoraat in Verpleeg- en Bejaardentehuizen. Toen ben ik ook in Utrecht gaan wonen en tot op de dag van vandaag woon ik er nóg; mijn kinderen zijn er geboren en ik ben me er – hoewel van origine ras-Amsterdamse – helemaal thuis gaan voelen. 

lees verder


Naast het werk in de bejaarden en verpleeghuizen sprong ik in vele wijken pastoraal bij, ik was een echte ‘vliegende keep’-dominee. De laatste negen jaar was ik voorganger van de (gereformeerde) experimentele wijkgemeente de Centrumgemeente, waar ik o.a. het ganse oeuvre van Huub Oosterhuis van binnen en van buiten leerde kennen…

Vanaf mijn theologische studie (aan de Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam) heeft pastoraat altijd mijn hart gehad.  Mensen en wat hen bezighoudt interesseren me, boeien me, raken me onveranderd telkens weer.  Daarnaast ben ik – in de school van de Utrechtse theoloog en dichter Willem Barnard – met hart en ziel exegeet (bijbel-uitlegger) en liturg; ik vind het iedere keer weer geweldig spannend om de verbinding te leggen tussen de tekst en wat die zou kunnen betekenen voor het leven van ons mensen vandaag, zowel persoonlijk als maatschappelijk en wereldwijd, en dat in de zondagse kerkdienst passend vorm te geven. 
Dat vind ik ook het leuke in De Hoef: wat ik inmiddels aan levens- en geloofservaring heb verworven mag ik aan jullie doorvertellen en als ik er voorga krijg ik het gevoel dat jullie daar van harte voor open staan. En daarnaast mag ik tijdens jullie diensten, zoals ik het noem, ‘mijn benen in mijn nek leggen’ – mezelf zijn, grapjes en onverwachte opmerkingen maken, contact maken, met aandacht en humor.  Dat dat allemaal kan en mag bij jullie en dat jullie voortdurend op zoek zijn en openstaan voor nieuwe eigentijdse vormen van eredienst en gemeente zijn, maakt dat ik heel graag bij jullie kom!   
Tenslotte: ik speel sinds mijn kindertijd (klassiek) piano en begeleid tegenwoordig zangers op dat instrument; daarnaast mag ik tegenwoordig bij een barokensemble het klavecimbel  bespelen…
Die dingen noem ik geen ‘hobby’, het is een oude droom die sinds een jaar of wat werkelijkheid is geworden. Muziek en zingen maakt het leven zo mooi! Ook dat vind ik bij jullie terug.

Kees Bouman, geboren in Gent (B), 1943. Allochtoon dus, geboren op andere grond. Opgegroeid in de Gentse havenbuurt, wat we nu een achterstandswijk zouden noemen. Je bent Nederlander, je spreekt anders, bent anders gekleed, dus: “wat doe je hier.” Maar dan in plat Gents. Dat helpt wel om iets van de moeite van de vreemdeling te begrijpen. Weten dat het er voor velen niet toe doet wie en hoe je bent, je hoort hier niet, en dus: “Wegwezen.”

Zoals dat dan gaat is je vroege jeugd mee bepalend voor je manier van denken en geloven. Zoals het beeld dat ik nog voor me heb van een oorlogsinvalide die zit te bedelen. Elke morgen als ik naar school ging, zat hij daar al. De als zesjarige nog niet geformuleerde verontwaardiging dat je mensen in nood in de steek laat.

Of de relatie naar de Rooms-Katholieke kerk. Natuurlijk de openheid tijdens Joannes XXIII (het Aggiornamento) waarbij protestanten en rooms-katholieken elkaar binnen het Gentse zeer nabij kwamen. Maar daaraan vooraf dit: de pastoor van onze wijk bezocht jaarlijks elke parochiaan, maar ons gezin ook. Van de gesprekken begreep ik weinig tot niets, maar de toon ving ik wel op: hartelijk, open, elkaar ruimte biedend. En later het besef hoezeer dat in alle eenvoud gebrachte bezoek mij leerde van welk een gewicht ogenschijnlijk onbelangrijke daden zijn.

lees verder

En die ruimte dus, dat opene. De kerkelijke sfeer was goeddeels een opeenstapeling van zekerheden, een tamelijk gesloten systeem. Daarmee verbonden een stevig ‘moet’-gehalte. Mijn ouders deden daar  niet aan mee. Goddank waren er ook predikanten die juist bij die ruimte, dat opene aansloten: geloof, de geloofsweg is een weg van stapsteentjes. Hoe je dan als christen dient te leven? Het was een hoog ‘zoek’-gehalte.  Kan uiteindelijk alles dan zo maar? Tijdens de Koreacrisis werd er stevig gehamsterd. De toenmalige predikant schreef in het kerkblad, kort en goed: “Christenen hamsteren niet.” Soms is er werkelijk een ‘tot hier toe en niet verder’! Naast dat alles is het meest beslissend de onuitgesproken invloed van mijn ouders. In je leven gaan geen geloofsovertuigingen mee, maar Hijzelf.

Cor Ofman Ik ben in 1952 geboren in de stad Groningen, heb theologie gestudeerd aan de Vrije Universiteit en ben, al tijdens mijn studie, in Amsterdam aan het werk gegaan: eerst als predikants-assistent in de Jordaan en in Oud-West (1979-1983), daarna als pionier in een nieuw opvangproject voor daklozen in de Jordaan (1983-1987), vervolgens als pastor bij de Open Deur, een aandachtcentrum op het Begijnhof (1987-2012). Het waren allemaal parttime werkplekken, die ik in de loop der tijd combineerde met een baan als geestelijk verzorger in het Sint Lucas ziekenhuis (1995-2001), pionierswerk voor de protestantse diaconie in onder meer het Kerkhuis, een project voor migranten en hun kerken in de Bijlmermeer(2002-2008), het Wereldhuis (voor migranten en asielzoekers) in de binnenstad (2008-2018), waar ik mijn betaalde arbeid mocht afsluiten met een boek ‘Zoektocht naar gastvrijheid’. Sindsdien ben ik (als vrijwilliger) actief als pastor en counselor bij Stap Verder, de opvolger van het Kerkhuis in de Bijlmermeer, met als bijzonderheid dat ons team bestaat uit mensen uit verschillende culturen (pastores uit Afrika en de Filipijnen en maatschappelijk werkenden met een Surinaamse en Antilliaanse achtergrond).

lees verder

Ik ben een idealist (op grond van mijn invulling van de Bijbelse verhalen) en tegelijk een realist (die graag zoekt naar praktische oplossing voor mensen die op mijn weg komen (de laatste 25 jaar vooral mensen zonder verblijfsvergunning). Ik kan niet luisteren naar de vaak schokkende levensverhalen van mijn bezoekers zonder in actie te komen. Ik kan niet zeggen: Ga heen, houd je warm, als ik weet dat er geen veilige opvang beschikbaar is. Daarom heb ik vaak mensen gastvrij ontvangen in mijn eigen huis om hen van het broodnodige te voorzien. De realiteit van alledag verwerk ik in mijn preken, want ik wil de Bijbelse boodschap van vrede en gerechtigheid kunnen rijmen met wat ik tegenkom.

Ik wil dat verhaal graag delen met kerkgangers en heb het geluk dat ik door zo’n twintig kerken wordt uitgenodigd een dienst te leiden. Hoewel ik goed kan luisteren, vind ik het ook fijn het woord te voeren en in een kerkdienst een actieve rol te vervullen.

Toen ik een paar jaar geleden werd uitgenodigd om in de Hoef te mogen voorgaan, deed het me goed om te zien hoe een kerkelijke gemeente op zo’n bijzondere locatie in een nieuwbouwwijk kan groeien tot een plek van samenkomst waarin mensen zich kunnen optrekken aan elkaar en aan de woorden uit de Bijbel.

In mijn preken probeer ik aan te sluiten bij de tijd, waarin geloven niet meer vanzelfsprekend is en ontdek ik hoe actueel de Bijbelse teksten zijn binnen onze samenleving. Eén keer per jaar is het ‘Vluchtelingenzondag’. Voor mij is het elke zondag vluchtelingenzondag, en zolang kerkgangers de verhalen willen blijven horen over waar ik in mijn werk tegenaan loop, hoop ik door te mogen gaan.

Kees van Stralen

Kees van Stralen Sinds 2017 woon ik met mijn vrouw in de wijk Leidsche Rijn, de Kersentuin. Daar kwamen wij te wonen nadat wij vanwege mijn emeritaat/pensionering de pastorie in Alphen aan den Rijn verlieten. In 2018 werd ik gemeentelid van de P.G. Leidsche Rijn.

Zo werd ik van gemeentepredikant van een grote gemeente in Alphen aan den Rijn gemeentelid in de Hoef. Dat was wennen.

Voorgaan in de Hoef vind ik fijn, juist ook omdat ik zo meer mensen leer kennen. Door mee te doen groeit dat mensen leren kennen ook. Zo ben ik met een groepje gemeenteleden bezig geweest met een korte cursus Bibliodrama. En met anderen denk ik na over de benadering van nieuw ingekomenen. Hoe kunnen we vanuit de Hoef helpen om de ‘verhuisdoos geloven’ uit te pakken?

Hoe dan ook blijft de grote uitdaging hoe de Bijbel en het dagelijkse leven op elkaar betrokken zijn.

lees verder

De laatste pastorie die wij verlieten stond in Alphen aan den Rijn, in de nieuwbouwwijk Kerk en Zanen. Ik werd er in 2002 predikant van een toen nog SoW gemeente die later Protestantse Gemeente de Lichtkring werd. Toen ik er begon, kwam de gemeente in een sporthal bijeen. Na de kerkdiensten moesten alle attributen, van een piano/orgel, stoelen tot een verrijdbare kleine kansel, weer worden opgeborgen. En ondertussen voetbalden de kinderen in een hoek van de sporthal. Kinderen van de naastgelegen basisschool zeiden dat ze gymnastiekles kregen in de kerk. Na een aantal jaar en vele geldwerfacties verder, kon de gemeente verder in een eigen kerkgebouw, de Lichtkring.

Het gemeentewerk kwam daardoor tot bloei.

Zelf was ik, naast de zondagse diensten en veelzijdig pastoraat, vooral bezig met vele vormen van groepswerk en vorming en toerusting. Vooral begeleiding en instructie huiscatecheten staat mij nog levendig bij. Voor de ‘moeilijke vragen’ kwam de dominee bij de groepen langs. En de vele jaren dat ik de cursus Aangenaam Kennismaken – ABC van het Christelijk geloof, heb kunnen geven.  

De eerste gemeente waaraan ik werd verbonden was in de Haarlemmermeer, in Rijsenhout. SoW de Ontmoetingskerk. Daar leerde ik al snel dat kerkenwerk ook veel vergaderen betekent. En we merkten hoe groot de invloed is van het nabijgelegen Schiphol. De Kaagbaan ging vlak boven ons huis.

Voordat ik in 1995 predikant werd, werkte ik eerst in Harderwijk bij een Interkerkelijke stichting voor sociaal cultureel werk waar ik van alles deed. Opbouwwerk in een nieuwbouwwijk, jeugdwerk in een van de locaties, begeleiding zelfhulpgroepen. Na zeven jaar dit werk te hebben gedaan, ging ik werken bij de Raad voor het Jeugdwerk van de (toen nog) Nederlandse Hervormde Kerk. Het bureau stond in Driebergen. Mijn taak was de werkbegeleiding van de Jeugdwerkadviseurs en Jeugdpredikanten en het organiseren van hun deskundigheid.

Hobby’s? Jazeker. Lezen, studeren, fietsen, zeilen en wandelen. Wandelen is ook bergwandelen, vooral in de Hoge Alpen.

Marjan van der Burg – Los

Marjan Los Ik woon met mijn man en zoon in Baarn. Mijn dochter, schoonzoon en drie kleinkinderen wonen in Hilversum.

In 1978 ben ik met de studie Godgeleerdheid aan de rijksuniversiteit van Utrecht begonnen. Mijn eerste baan was vicaris in Utrecht Overvecht-Noord. In 1989 ben ik predikant geworden. Mijn eerste gemeente was Biezelinge-Eversdijk, in Zeeland. Mijn tweede gemeente was in Mijdrecht, tot 2007. En mijn laatste gemeente was hier in Baarn, tot 2020. Nu ben ik ambulant predikant; en ik ben ook beschikbaar voor kortlopende klussen zoals een blok catechese, een cursus of een lezing. Verder ben ik bezig met een onderzoek naar de Apostolische Geloofsbelijdenis, met als belangrijkste onderzoeksvraag: in hoeverre wordt de inhoud daarvan gesteund door de auteurs van de Bijbel?

Preken vind ik één van de leukste dingen van het predikantschap. Ik vind het belangrijk nauwkeurig te lezen wat er in de Bijbel staat. Vervolgens is het de vraag of wat daar geschreven staat ook voor ons in onze huidige tijd belangrijk is. Wat mij steeds weer opvalt is hoe de bijbelschrijvers in Gods naam betrokken waren op de maatschappij, veel meer dan op het intieme persoonlijke geloofsleven van de gelovigen.

lees verder

Wat mij aanspreekt in de Protestantse Gemeente Leidsche Rijn is de setting: in een oude boerderij, een multifunctionele zaal. Een bescheiden gemeente, maar met een stevige basis en voldoende zelfbewustzijn. Het doet me denken aan de begintijd van de kerk, toen zij nauwelijks bekendheid en invloed had en men bij elkaar kwam in huisgemeenten. Wat ik ook prettig vind: de sfeer van ruimte, rust en aandacht rond de eredienst.

Wie nog meer wil weten: zie www.marjan los.nl

Piet Kooiman

Piet Kooiman Vanaf januari 2020 ben ik gemeentelid in De Hoef. Een paar maanden daarvoor kwamen mijn vrouw – Agnès Hartog – en ik vanuit Amsterdam in Leidsche Rijn wonen, buurt Langerak. We kwamen hier wonen vooral vanwege kinderen en kleinkinderen die in de Meern wonen.

Ik werd predikant in 1985. Eerst 6 jaar in Vijfhuizen (Haarlemmermeer), daarna tot mijn emeritering (= pensionering) in april 2012 in Amsterdam-Slotervaart. Agnès en ik hebben in bijna ons hele werkzame leven het uitoefenen van een beroep én de zorg voor de kinderen gecombineerd. In Vijfhuizen was ik de eerste parttime predikant. Dat was even wennen voor de gemeente, de dominee die op vrijdagochtend de ramen van de pastorie stond te wassen. Maar ze pakten het goed op.

In Amsterdam was ik daarna predikant in de (eerst nog) Samen-op-weg gemeente De Ark. Een gewone wijkgemeente die intussen een paar fusies heeft meegemaakt, nu de Regenbooggemeente heet (PKN) en zich heeft ontwikkeld tot een buurtgerichte gemeenschap. Heel inspirerend!

Mijn hobby? Schaken! Vanaf mijn 14e ben ik op een paar jaar na altijd lid van een schaakclub geweest. Nu in Utrecht.

lees verder

Predikant is een veelzijdig beroep: pastoraat: omzien naar mensen in alle fasen van het leven; catechese: geloofsonderricht; kerkdienst: bidden en zingen, de doop en het avondmaal vieren, de bijbel uitleggen en betrekken op het hier en nu; bestuurlijk werk doen: veel vergaderen. Dat alles deed ik als het kon graag samen met collega’s en gemeenteleden. Nog steeds lees ik de bijbelteksten die op de volgende zondag aan de orde zijn samen met collega’s in het Amsterdamse preekteam.

Ik voelde me nog het meest betrokken bij het pastoraat en de kerkdienst. Die laatste doet altijd een beroep op je interesse in theologie maar zeker ook op creativiteit. De preek is in zekere zin een verhaal maar het geheel van de dienst is dat eigenlijk ook in de manier waarop lezingen, liederen en gebeden op elkaar betrokken zijn. Ik heb altijd in de dienst ook een kinderverhaal verteld. In het begin uit boekjes, later bedacht ik ze zelf. Bij mijn afscheid van de Arkgemeente kreeg iedere deelnemer een in eigen beheer uitgegeven boekje cadeau met 40 van mijn kinderverhalen: Het Klaprozenfeest. Nog steeds bedenk ik als het even kan een kinderverhaal als ik voorga in een dienst. Soms onthouden volwassenen dat verhaal beter dan de preek…

Ik vind het leuk om voor te gaan in de Hoef omdat ik me er thuis ben gaan voelen. We leren hier steeds meer mensen kennen. Het voorgaan in een kleine kerk heeft als voordeel dat er weinig afstand is. Je voelt je al snel bij elkaar betrokken. Interactie gaat vaak spontaan en het hoort bij de cultuur van de Hoef.

De uitdaging kan zijn om een goed evenwicht te vinden tussen enerzijds het bezig zijn met ‘het heilige’ (de ruimte van de Eeuwige) en anderzijds de ongedwongen, informele sfeer van onze bijeenkomsten.

Hoelang ik nog gastpredikant kan/wil blijven weet ik nog niet zo goed (bij leven en welzijn kan ik in april 2022 mijn 75e verjaardag vieren) maar ik hoop wel nog lang samen met Agnès gemeentelid te zijn.

Piet Vliegenthart

Piet Vliegenthart In mijn leven als actief predikant was ik voor velen, m.n. voor kinderen “dominee Piet”. Onlangs ben ik 70 jaar geworden (maar zo oud voel ik me niet!). In 2017 ging ik na iets meer dan 40 jaar met pensioen (of: met “emeritaat”, zoals dat o.a. van predikanten wordt gezegd).

Ik ben getrouwd met Marja, samen hebben wij drie zonen, drie schoondochters en acht kleinkinderen van 4 tot 13 jaar oud, 4 meisjes (dus toch! :-)) en 4 jongens. We wonen op een uniek plekje in Leidsche Rijn, drie hoog op de hoek van een klein appartementencomplex aan het Lint, dat zich rond het schitterende Maximapark slingert (8 of 10 km lang), in coronatijd een uitnodiging om, als het even kan, elke dag te wandelen.

Behalve wandelen is fietsen een belangrijke hobby, mede uit principe (nooit een auto gehad, het milieu…). En verder: pianospelen (liefst iedere morgen, van boogiewoogie tot kerkmuziek), lezen (papier en audio), studie, en nog veel meer. Graag gaan we er samen op de fiets een paar dagen op uit. Wat is Nederland mooi! Minstens één dag in de week ben ik als vrijwilliger druk op het kantoor van Kerk en Vrede in Oog en Al. Kerk en Vrede is een oude pacifistische vredesorganisatie (vanaf 1924). Ik doe daar alles wat mijn hand vindt om te doen, van webwinkel tot administratief werk.

lees verder


Zo nu en dan draag ik een steentje bij aan de gemeente rond de Hoef, onder meer door het orgel te bespelen tijdens de kerkdienst. Ik heb mijn werk als predikant altijd met veel plezier gedaan. Diverse gemeenten passeerden daarbij de revue: Heerhugowaard, Oudewater, Amsterdam-Bijlmer, Landsmeer, Utrecht (Overvecht en Zuilen) en tot slot Rosmalen/Berlicum (bij Den Bosch). Een boeiende afwisseling met telkens nieuwe uitdagingen. Jarenlang was ik deeltijdpredikant en zorgden Marja en ik samen voor ons gezin. Hier in Utrecht is er nu nog een klein aantal pastorale contacten met regelmatig een uitvaart… Ook ga ik regelmatig voor (zoals in de laagdrempelige Hoef, waar we zelf lid van zijn). Ik blijf het boeiend vinden om wat we in de Bijbel lezen te verbinden met gelovig leven in deze veelbewogen tijd. Maar er zal vast een moment komen dat ik een punt zet achter het preken.

Tot slot. Ooit werd mij gevraagd wat voor de kern van het geloof is. Toen heb ik zonder veel nadenken geantwoord: “Ik weet mij geroepen tot en bestemd voor liefde, en wel van Hogerhand.” En dat geldt nog steeds.