Gastvoorgangers

Omdat we elkaar door Corona langere tijd minder makkelijk konden ontmoeten, en omdat er in de loop van de tijd ook nieuwe gemeenteleden bijgekomen zijn, hebben we een aantal vaste gastvoorgangers gevraagd om zichzelf voor te stellen. Ter inspiratie zijn ze een aantal vragen voorgelegd: Waar komen ze vandaan, in welke gemeente(s) zijn ze predikant (geweest) of welke rol vervullen ze, waarom gaan ze graag voor in De Hoef, en wat zien ze als uitdaging?

Marjan Los

Marjan van der Burg-Los Ik woon met mijn man en zoon in Baarn. Mijn dochter, schoonzoon en drie kleinkinderen wonen in Hilversum.

In 1978 ben ik met de studie Godgeleerdheid aan de rijksuniversiteit van Utrecht begonnen. Mijn eerste baan was vicaris in Utrecht Overvecht-Noord. In 1989 ben ik predikant geworden. Mijn eerste gemeente was Biezelinge-Eversdijk, in Zeeland. Mijn tweede gemeente was in Mijdrecht, tot 2007. En mijn laatste gemeente was hier in Baarn, tot 2020. Nu ben ik ambulant predikant; en ik ben ook beschikbaar voor kortlopende klussen zoals een blok catechese, een cursus of een lezing. Verder ben ik bezig met een onderzoek naar de Apostolische Geloofsbelijdenis, met als belangrijkste onderzoeksvraag: in hoeverre wordt de inhoud daarvan gesteund door de auteurs van de Bijbel?

Preken vind ik één van de leukste dingen van het predikantschap. Ik vind het belangrijk nauwkeurig te lezen wat er in de Bijbel staat. Vervolgens is het de vraag of wat daar geschreven staat ook voor ons in onze huidige tijd belangrijk is. Wat mij steeds weer op valt is hoe de bijbelschrijvers in Gods naam betrokken waren op de maatschappij, veel meer dan op het intieme persoonlijke geloofsleven van de gelovigen.

Wat mij aanspreekt in de Protestantse Gemeente Leidsche Rijn is de setting: in een oude boerderij, een multifunctionele zaal. Een bescheiden gemeente, maar met een stevige basis en voldoende zelfbewustzijn. Het doet me denken aan de begintijd van de kerk, toen zij nauwelijks bekendheid en invloed had en men bij elkaar kwam in huisgemeenten. Wat ik ook prettig vind: de sfeer van ruimte, rust en aandacht rond de eredienst.

Wie nog meer wil weten: zie www.marjan los.nl

Piet Kooiman

Piet Kooiman Vanaf januari 2020 ben ik gemeentelid in De Hoef. Een paar maanden daarvoor kwamen mijn vrouw – Agnès Hartog – en ik vanuit Amsterdam in Leidsche Rijn wonen, buurt Langerak. We kwamen hier wonen vooral vanwege kinderen en kleinkinderen die in de Meern wonen.

Ik werd predikant in 1985. Eerst 6 jaar in Vijfhuizen (Haarlemmermeer), daarna tot mijn emeritering (= pensionering) in april 2012 in Amsterdam-Slotervaart. Agnès en ik hebben in bijna ons hele werkzame leven het uitoefenen van een beroep én de zorg voor de kinderen gecombineerd. In Vijfhuizen was ik de eerste parttime predikant. Dat was even wennen voor de gemeente, de dominee die op vrijdagochtend de ramen van de pastorie stond te wassen. Maar ze pakten het goed op.

In Amsterdam was ik daarna predikant in de (eerst nog) Samen-op-weg gemeente De Ark. Een gewone wijkgemeente die intussen een paar fusies heeft meegemaakt, nu de Regenbooggemeente heet (PKN) en zich heeft ontwikkeld tot een buurtgerichte gemeenschap. Heel inspirerend!

Mijn hobby? Schaken! Vanaf mijn 14e ben ik op een paar jaar na altijd lid van een schaakclub geweest. Nu in Utrecht.

lees verder

Predikant is een veelzijdig beroep: pastoraat: omzien naar mensen in alle fasen van het leven; catechese: geloofsonderricht; kerkdienst: bidden en zingen, de doop en het avondmaal vieren, de bijbel uitleggen en betrekken op het hier en nu; bestuurlijk werk doen: veel vergaderen. Dat alles deed ik als het kon graag samen met collega’s en gemeenteleden. Nog steeds lees ik de bijbelteksten die op de volgende zondag aan de orde zijn samen met collega’s in het Amsterdamse preekteam.

Ik voelde me nog het meest betrokken bij het pastoraat en de kerkdienst. Die laatste doet altijd een beroep op je interesse in theologie maar zeker ook op creativiteit. De preek is in zekere zin een verhaal maar het geheel van de dienst is dat eigenlijk ook in de manier waarop lezingen, liederen en gebeden op elkaar betrokken zijn. Ik heb altijd in de dienst ook een kinderverhaal verteld. In het begin uit boekjes, later bedacht ik ze zelf. Bij mijn afscheid van de Arkgemeente kreeg iedere deelnemer een in eigen beheer uitgegeven boekje cadeau met 40 van mijn kinderverhalen: Het Klaprozenfeest. Nog steeds bedenk ik als het even kan een kinderverhaal als ik voorga in een dienst. Soms onthouden volwassenen dat verhaal beter dan de preek…

Ik vind het leuk om voor te gaan in de Hoef omdat ik me er thuis ben gaan voelen. We leren hier steeds meer mensen kennen. Het voorgaan in een kleine kerk heeft als voordeel dat er weinig afstand is. Je voelt je al snel bij elkaar betrokken. Interactie gaat vaak spontaan en het hoort bij de cultuur van de Hoef.

De uitdaging kan zijn om een goed evenwicht te vinden tussen enerzijds het bezig zijn met ‘het heilige’ (de ruimte van de Eeuwige) en anderzijds de ongedwongen, informele sfeer van onze bijeenkomsten.

Hoelang ik nog gastpredikant kan/wil blijven weet ik nog niet zo goed (bij leven en welzijn kan in april 2022 mijn 75e verjaardag vieren) maar ik hoop wel nog lang samen met Agnès gemeentelid te zijn. Piet Kooiman

Piet Vliegenthart

Piet Vliegenthart In mijn leven als actief predikant was ik voor velen, m.n. voor kinderen “dominee Piet”. Onlangs ben ik 70 jaar geworden (maar zo oud voel ik me niet!). In 2017 ging ik na iets meer dan 40 jaar met pensioen (of: met “emeritaat”, zoals dat o.a. van predikanten wordt gezegd).

Ik ben getrouwd met Marja, samen hebben wij drie zonen, drie schoondochters en acht kleinkinderen van 4 tot 13 jaar oud, 4 meisjes (dus toch! :-)) en 4 jongens. We wonen op een uniek plekje in Leidsche Rijn, drie hoog op de hoek van een klein appartementencomplex aan het Lint, dat zich rond het schitterende Maximapark slingert (8 of 10 km lang), in coronatijd een uitnodiging om, als het even kan, elke dag te wandelen.

Behalve wandelen is fietsen een belangrijke hobby, mede uit principe (nooit een auto gehad, het milieu…). En verder: pianospelen (liefst iedere morgen, van boogiewoogie tot kerkmuziek), lezen (papier en audio), studie, en nog veel meer. Graag gaan we er samen op de fiets een paar dagen op uit. Wat is Nederland mooi! Minstens één dag in de week ben ik als vrijwilliger druk op het kantoor van Kerk en Vrede in Oog en Al. Kerk en Vrede is een oude pacifistische vredesorganisatie (vanaf 1924). Ik doe daar alles wat mijn hand vindt om te doen, van webwinkel tot administratief werk.

lees verder


Zo nu en dan draag ik een steentje bij aan de gemeente rond de Hoef, onder meer door het orgel te bespelen tijdens de kerkdienst. Ik heb mijn werk als predikant altijd met veel plezier gedaan. Diverse gemeenten passeerden daarbij de revue: Heerhugowaard, Oudewater, Amsterdam-Bijlmer, Landsmeer, Utrecht (Overvecht en Zuilen) en tot slot Rosmalen/Berlicum (bij Den Bosch). Een boeiende afwisseling met telkens nieuwe uitdagingen. Jarenlang was ik deeltijdpredikant en zorgden Marja en ik samen voor ons gezin. Hier in Utrecht is er nu nog een klein aantal pastorale contacten met regelmatig een uitvaart… Ook ga ik regelmatig voor (zoals in de laagdrempelige Hoef, waar we zelf lid van zijn). Ik blijf het boeiend vinden om wat we in de Bijbel lezen te verbinden met gelovig leven in deze veelbewogen tijd. Maar er zal vast een moment komen dat ik een punt zet achter het preken.

Tot slot. Ooit werd mij gevraagd wat voor de kern van het geloof is. Toen heb ik zonder veel nadenken geantwoord: “Ik weet mij geroepen tot en bestemd voor liefde, en wel van Hogerhand.” En dat geldt nog steeds.